Gazetka szkolna SMS – wydanie grudzień 2013

Opieka redakcyjna: Krystyna Sładkowska

WspółpracaMariola Dziegciar 

ROZMOWA Z PANIĄ DOROTĄ MATUŚKIEWICZ NAUCZYCIELKĄ NAUCZANIA POCZĄTKOWEGO

KOORDYNATORKĄ PROGRAMU COMENIUS O WIZYCIE W WIELKIEJ BRYTANII

Jaki był główny cel Pani wyjazdu do Wielkiej Brytanii w ramach europejskiego programu COMENIUS?

• Głównym celem wizyty w szkole angielskiej było przygotowanie planu działań do realizacji zadań w drugim roku trwania projektu pt. „Ocalmy błękit nieba” oraz zapoznanie się z systemem edukacyjnym w Anglii.

Jakie lekcje w szkole angielskiej Pani obserwowała?

• Obserwowałam lekcje języka angielskiego, matematyki, wychowania fizycznego i przyrody.

Jakie są różnice w sposobie prowadzenia lekcji między szkołą polską a angielską?

• Lekcje prowadzone są w podobny sposób jak w naszej szkole. Różnica polega na organizacji przestrzeni klasy. Uczniowie pracują przy stołach ustawionych w grupy, mają również zajęcia na dywanie przy tablicy interaktywnej.

Jakiego typu zadania domowe otrzymują uczniowie angielscy?

• Uczniowie zadania domowe wykonują raz w tygodniu w formie projektu. Do domu zabierają tylko jeden zeszyt.

Jak długo przebywają uczniowie w szkole w ciągu dnia?

• Uczniowie zajęcia rozpoczynają o 9.00 i kończą o 16.00.

Jak długo trwają przerwy?

• Są dwie długie przerwy- 40-minutowe.

Co dzieci robią w czasie przerw? Jak się bawią?

• W czasie przerw grają w piłkę, skaczą na skakankach, rysują, korzystają z placu zabaw, na którym są drabinki, tory przeszkód.

Czy uczniowie noszą mundurki?

• Uczniowie noszą mundurki. Dzieci mają ciemnozielone sweterki, dziewczynki czarne spódniczki, a chłopcy czarne spodnie.

Oprócz lekcji uczniowie uczestniczą w zajęciach dodatkowych, na przykład w kółkach zainteresowań?

• Wszystkie zajęcia dodatkowe odbywają się w ramach pobytu dzieci w szkole, czyli od 9.00 do 16.00. Później rodzice odbierają swoje dzieci.

Co najbardziej podobało się Pani w angielskiej szkole i chętnie przeniosłaby Pani to na grunt polski?

• Najbardziej podobało mi się to, że w klasach młodszych z dziećmi pracuje dwóch nauczycieli. Jeden prowadzi główne zajęcia, a drugi wspomaga jego pracę. Nauczyciel wspomagający pracuje albo ze zdolnym uczniem, albo z tym, który ma problemy z nauką. W klasach starszych, jeśli jakiś uczeń sprawiał , na przykład, problemy wychowawcze opiekował się nim nauczyciel terapeuta. W

ten sposób każdy uczeń korzystał z prawa do nauki w miłej, spokojnej atmosferze.

• A co zdecydowanie nie podobało się Pani?

Wszystko mi się podobało. Nawet pogoda była wspaniała. Przez cały czas pobytu świeciło słońce.

Jak ocenia Pani uczniów angielskich, porównując ich z uczniami naszej szkoły?

• Uczniowie, których spotkałam, byli bardzo mili, uprzejmi i zdyscyplinowani.

Gdyby Pani miała taki wybór- wlałaby Pani uczyć w szkole angielskiej czy polskiej?

• Gdybym miała taki wybór, to nadal chciałabym pracować w swojej szkole, wprowadzając do polskich szkół nauczycieli wspomagających, aby proces edukacyjno- wychowawczy przebiegał sprawnie z korzyścią dla każdego ucznia.

W jakim wieku uczniowie rozpoczynają naukę i jak długo trwa nauka w szkole podstawowej w Wielkiej Brytanii?

• Obowiązek szkolny obejmuje dzieci w wieku 5- 16 lat. Edukacja obowiązkowa dzieli się na cztery kluczowe okresy: pierwszy dla dzieci w wieku 5- 7 lat, drugi dla dzieci w wieku 7- 11 lat, trzeci w wieku 11-14 i czwarty w wieku 14-16 lat. Okres pierwszy i drugi obejmują swoim zasięgiem szkołę podstawową, zaś trzeci i czwarty szkołę średnią.

Zdarzają się szkoły średnie oferujące naukę młodzieży do osiemnastego roku życia.

Jakie przedmioty dzieci angielskie najbardziej lubią?

• Lekcje wychowania fizycznego.

W jaki sposób nauczyciele oceniają uczniów? Jaka jest skala ocen?

• Nauczyciele stosują ocenę opisową. Po kolejnych etapach oceniania uczniowie piszą testy, które są oceniane w skali ośmiostopniowe jod 8 do 1, gdzie osiem to najwyższa ocena.

Jakie sporty uprawiają angielscy uczniowie najchętniej?

• Piłkę nożną. Spotkałam nawet fana naszego piłkarza- Roberta Lewandowskiego.

Co serwuje się uczniom w stołówce szkolnej?

• Angielskie potrawy. Baaaardzo niesmaczne!

Jak podsumowałaby Pani pobyt w Wielkiej Brytanii?

• Bardzo owocny i bardzo udany.

Bardzo dziękujemy za rozmowę- Wiktoria Iwińska, Marta Palczewska, Aleksandra Michalak, kl. VA

 

Robert z trenerem Sławomirem Borejszo i kolegami

ROZMOWA Z ROBERTEM TRZASKOWSKIM

 

Kiedy zacząłeś trenować akrobatykę?

• Gdy miałem 6 lat.

Jak wszystko się zaczęło?

• Mama powiedziała, że mam za dużo energii i powinienem ją jakoś rozładować. Kiedy przyszedłem do tej szkoły, dowiedziałem się, że uczniowie trenują tu akrobatykę sportową. Przeszedłem test sprawnościowy i tak zaczęła się moja przygoda z akrobatyką.

Co lubisz w tym sporcie najbardziej?

• Lubię być na dużej wysokości, cieszę się więc, ze mogę wyszaleć się na trampolinie, wykonując różne akrobatyczne kombinacje. To jest moja pasja.

Wykonujesz skoki indywidualne czy synchroniczne?

• Indywidualne, ponieważ w moim klubie nie mam partnerów do skakania na tym samym poziomie, który ja reprezentuję. Jestem zmuszony w tej sytuacji skakać tylko indywidualnie.

Jaki jest Twój największy sukces?

• II miejsce w zawodach Młode Talenty 2013 w Zielonej Górze.

Ile godzin tygodniowo trenujesz?

• Około siedemnastu godzin.

Jak godzisz uprawianie sportu z nauką?

W ubiegłym roku klasę czwartą skończyłem z „czerwonym paskiem”. Mam nadzieję, że tak będzie dalej.

W jaki sposób osiągasz sukcesy w sporcie i nauce? Zapewne kosztuje Cię to sporo wysiłku?

• Codziennie chodzę na treningi i staram się dawać z siebie wszystko. Po powrocie do domu odrabiam zadania domowe i uczę się systematycznie. Nie zostawiam niczego na później.

Kto jest Twoim trenerem?

• Od czterech lat moim trenerem jest pan Sławomir Borejszo.

Jaki jest Twój trener?

• Zwykle wymagający, ale też dzięki niemu podchodzę do treningów z uśmiechem. Opiekuje się też mną na zawodach i dzięki temu czuję się bezpiecznie, nie dokucza mi tak bardzo stres.

O czym marzysz?

• Aby zdobyć poziom mistrza świata.

A jaki jest Twój ulubiony sport, poza akrobatyką?

• Piłka nożna i siatkówka.

Wzór sporowca?

• Mój starszy kolega- Walter Pinto, także uczeń tej szkoły.

Dziękujemy za rozmowę i życzymy Ci wielu akrobatycznych sukcesów. Będziemy trzymać za Ciebie kciuki.

Rozmawiały- Wiktoria Iwińska, Aleksandra Michalak, Marta Palczewska, kl. VA

 

POŚMIEJMY SIĘ!!!

Ojciec pyta syna:

– Co robiliście dziś na matematyce?

– Szukaliśmy wspólnego mianownika.

– Coś podobnego! Kiedy ja byłem w szkole, też szukaliśmy wspólnego mianownika! Że też nikt go do tej pory nie znalazł…

 

Nauczycielka zwraca się do ucznia, patrząc mu wnikliwie w oczy:

– Zawsze, gdy jest klasówka, ciebie nie ma, bo babcia chora, tak?

– Tak, proszę pani, my też podejrzewamy, że babcia symuluje.

 

OBCHODY DNIA PATRONA

 

6 grudnia w naszej szkole uroczyście obchodziliśmy Dzień Patrona, którym jest pierwszy prezydent niepodległego Poznania- Jarogniew Drwęski. W tym właśnie dniu przypada rocznica jego urodzin.

Gość naszej uroczystości – radny Miasta Poznania i Przewodniczący Rady Osiedla Św. Łazarz – pan Wojciech Wośkowiak czyta list od Prezydenta Poznania –Ryszarda Grobelnego- skierowany do Dyrektor Szkoły- pani Ewy Baranowskiej, nauczycieli i uczniów

Przed tablicą Patrona Szkoły odbył się uroczysty apel przygotowany przez klasę VIA pod kierunkiem wychowawcy Andrzeja Ślusarka. Uczniowie i zaproszeni goście obejrzeli prezentację multimedialną przybliżającą postać Prezydenta, recytowano też wiersze autorstwa uczniów szkoły, a chórek szkolny zaśpiewał hymn szkoły- „Lipową drogą”, który pierwszy raz został wykonany z okazji nadania szkole imienia Jarogniewa Drwęskiego.

W tracie uroczystego apelu odbyła się też akacja charytatywna- „Aby każde dziecko otrzymało od Świętego Mikołaja coś słodkiego”.

W dniu Patrona odbyła się również VII już edycja Konkursu Pieśni Patriotycznej. Wzięły w nim udział wszystkie klasy IV-VI. Każda z nich nie tylko pięknie zaśpiewała konkursową pieśń, ale również zadbała o scenografię, choreografię i kostiumy. Na szkolnej scenie można było zobaczyć sanitariuszki, żołnierzy, pięknie wystrojone panny żegnające ukochanych idących na wojnę, a nawet króla Jagiełłę. W konkursie zwyciężyła klasa VC, drugie VB, a trzecie IVC.

Zdjęcia Jakub Niklas i Jakub Dydymski klasa 5C

DIABEŁ TASMAŃSKI

Diabeł tasmański to największy torbacz drapieżny, jest także padlinożerca. Ma ciało średniej wielkości, krępe, przysadziste oraz serdelkowaty ogon, w którym magazynuje tłuszcz. Jego duża głowa zapewnia mu największą siłę zgryzu w stosunku do masy ciała wśród żyjących ssaków. Przednie nogi ma dłuższe niż tylne, co jest wyjątkowe wśród torbaczy. Na pysku i w kępce na czubku głowy znajdują się długie wąsy czuciowe. Zwierzę to posiada jeden zestaw zębów rosnących powoli przez całe życie.

Charakterystyczny dla niego jest smród, gdy czuje się przestraszony oraz głośne wrzaski (stąd nazwa). Osiąga on prędkość 13 km/h. Spotykać go można we wszystkich środowiskach, ale najbardziej lubi lasy.

Diabeł tasmański w pół godziny jest w stanie pochłonąć pożywienie o wadze wynoszącej nawet 40% jego ciała. Zwierzę aktywne głównie w nocy – ma doskonały słuch, posiada też bardzo czuły węch, ale ma trudności w dostrzeganiu obiektów nieruchomych. Na ogół jest samotnikiem. Średnia długość życia tego zwierzęcia wynosi około 6 lat., Młode (w liczbie zwykle cztery) rodzą się na początku australijskiej zimy.

Od 1941torbacze znajdują się pod ochroną. W maju 2008 roku rząd Tasmanii umieścił diabła tasmańskiego na liście gatunków zagrożonych wyginięciem. W 2008 roku australijscy naukowcy zaobserwowali, że zagrożone śmiercią zwierzęta zaczęły się rozmnażać w młodszym wieku, przy czym liczba samic mających potomstwo już w pierwszym roku życia zwiększyła się 16-krotnie. Jest to pierwszy znany przypadek wśród ssaków, gdy choroba zakaźna doprowadziła do wzmożonej reprodukcji w młodym wieku.

Długość ciała: średnio 65 cm samce, 57 cm samice

Długość ogona: 25 cm.

Masa ciała: 6-9 kg (samce), samice wyraźnie mniejsze; niektóre okazy wyraźnie większe (do 11 kg).

Rozród: ruja od marca do czerwca; ciąża trwa ok. miesiąca.

Sierść czarna, biały kołnierz i różowawy pysk.

Opracowała- Wiktoria Iwińska, kl. VA

POLECAM GRĘ KOMPUTEROWĄ

W grze Assassin’s Black Flag przenosimy się w czasy piratów. Jest to opowieści o Edwardzie Kenwayu, największym piracie, jakiego nosiła ziemia! Żądza złota, która tak chętnie podąża w parze z umiłowaniem wolności popchnęła go na Morze Karaibskie, gdzie stał się wyrzutkiem, korsarzem, kłamcą, a w końcu Assassynem. Tak rozpoczęła się jego wielka przygoda, która zakończyła się w sposób zupełnie nieoczekiwany…

A największą zaletą Black Flag jest grafika. Nikomu do tej pory nie udało się w tak naturalny sposób pokazać pirackiego życia.

Oliwer Reiter, kl. VA

MOJE DRZEWKO POMARAŃCZOWE

Główny bohater tego filmu to chłopiec o imieniu Zeze. Pochodził on z biednej rodziny. Był bystrym i inteligentnym, ale niegrzecznym, a więc często dostawał lanie. Pewnego razu rodzice postanowili się przeprowadzić do domu z ogrodem. Zeze znajduje tam swojego przyjaciela w postaci małego pomarańczowego drzewka. Odwiedza je codziennie, rozmawia z nim i się mu zwierza . Któregoś dnia chłopiec uciekając, kaleczy się boleśnie w nogę. Widzi to mężczyzna jadący samochodem, który zatrzymuję się i udziela mu pomocy. Od tego czasu zaprzyjaźniają się i często spotykają. Po pewnym czasie dochodzi do tragicznego wypadku. Samochód Portugala, przyjaciela chłopca, wpada pod pociąg. Kierowca ginie na miejscu, a Zeze z rozpaczy zapada w śpiączkę. Na szczęście budzi się , ale wciąż tęskni za swoim najlepszym przyjacielem.

 

Film, który obejrzeliśmy, bardzo się nam podobał, bo był niezwykle wzruszający, chociaż smutny. Autor filmu pokazał, że bieda jest okropna, ale też film jest opowieścią o o pięknej przyjaźni, o tym, że „prawdziwego przyjaciela poznaje się w biedzie”

Adam Mroczyński, kl. IVC

 

Film zasługuje na obejrzenie, w niezwykły sposób opowiada o przyjaźni dziecka i dorosłego mężczyzny. Akcja jest wartka i dynamiczna. Reżyser w ciekawy sposób przedstawił problem przemocy w rodzinie oraz tragiczne sytuacje rodzin ubogich. Do tego dobra osada, piękna muzyka i scenografia. Koniecznie trzeba zobaczyć ten wyjątkowy film.

Podczas oglądania filmu wiele razy się wzruszyłem. Reżyser przedstawił w nim historie biednego chłopca, który w swoim życiu doświadczył wielu przykrości i tak bardzo pragnął mieć przyjaciela. Temat filmu, piękne krajobrazy Brazylii, ciekawa muzyka- to główne walory filmu.

Film opowiada o pięknej, chociaż kończącej się smutno przyjaźni chłopca i mężczyzny. Scena finałowa jednak jest optymistyczna- bohater pokonuje swój lęk. Bardzo zachęcam do obejrzenia tego wspaniałego filmu.

O FILMIE BEKAS

obejrzała w ramach Festiwalu Filmów Młodego Widza film „Bekas” produkcji irańsko- szwedzko- fińskiej.

Zamieszczamy kilka opinii na temat filmu autorstwa uczniów tej klasy.

 

Film „Bekas” bardzo mi się podobał. Trzymał w napięciu. Zawierał dynamiczną akcję. Ukazane w filmie sytuacje cały czas zaskakiwały widza.

Film „Bekas” opowiada o dzieciach, które były sierotami i wychowywały się na ulicy. Marzyły o wyjeździe do Ameryki i spotkaniu Supermena. Obsada była ciekawa, a reżyseria wyjątkowa. Do tego niezwykłe krajobrazy i poznanie innego kraju (Iraku), obyczajów w nim panujących. Koniecznie trzeba zobaczyć ten film.

 

Film bardzo ciekawy, opowiadał o życiu kurdyjskich chłopców, którzy pragnęli spotkać Supermena. W podróży, której się podjęli, spotykały ich różne przygody. Byli oni bardzo odważni zaimponowali mi samodzielnością. Film wart obejrzenia.

 

Film wzbudził we mnie zachwyt. Zauroczyli mnie bracia, którzy stracili rodziców, ale wzajemnie się wspierali i nie poddawali przeciwnościom losu. Zauroczyli mnie też wtedy, kiedy jechali do Ameryki na osiołku, popijając colę. Byli wtedy tacy radośni i szczęśliwi. Bardzo zaskoczyło mnie zakończenie filmu, bo tak bardzo chciałam, aby osiągnęli wymarzony cel, ale tak się nie stało.

Ciekawy zamysł reżysera, świetni aktorzy oraz ciekawe tło muzyczne – wszystko to złożyło się na to, aby film uznać za niezwykły.

 

Film opowiada wzruszająca historię biednych kurdyjskich dzieci, które nie maja dach nad głową i muszą radzić sobie same, aby przeżyć kolejny dzień. Pracują, czyszcząc buty bogatym panom, żeby zarobić na kromkę chleba. W filmie jest wiele dramatycznych scen, ale również radosnych, a czasem nawet śmiesznych. Film uczy nas, że nie wolno się poddawać, pokazuje, jakie cechy w życiu człowieka są ważne. Zachęcam gorąco do jego obejrzenia.

Bardzo wartościowy film. Opowiada o biednych braciach, którym reżim Saddama Husseina zabrał rodzinę. Marzyli oni o spotkaniu superbohatera. Dla mnie to właśnie oni byli superbohaterami.

 

Akcja filmu toczy się w Iraku podczas rządów Saddama Husseina. Wprowadził on tam straszny terror. Film opowiada o losach dwóch chłopców, których rodzice byli ofiarami reżimu. Bohaterowie, aby zrealizować swoje marzenia, ryzykowali życiem. Film pokazał, że każdy może zostać super bohaterem, ale też każdy potrzebuje wsparcia najbliższych. Dowiedziałem się też, jak ciężkie jest życie w Iraku. Z wielu względów film jest warty obejrzenia.

NASZA TWÓRCZOŚĆ

 

W dzień Bożego Narodzenia

Do wieczerzy zasiadamy

i życzenia wzajemnie sobie składamy.

Życzymy zdrowia i wszelkiej pomyślności,

wszelkiego zrozumienia i wielkiej miłości.

Pyszne potrawy z apetytem zjadamy,

a później do śpiewania kolęd

rodzinnie zasiadamy

z niecierpliwością Pasterki wyczekujemy

i chwałę Narodzonemu oddajemy.

Krzysztof Skrobała, kl. VC

 

W dni przed Bożym Narodzeniem

chwila spokoju to marzenie.

Wszyscy ludzie coś gotują,

dekorują lub prasują,

bo porządki to rzecz święta,

każda mama o tym przecież pamięta.

A w Wigilię jest spokojnie,

Swary, kłótnie i zrzędzenie

znikają jak złe cienie,

nie ma po nich nawet śladu,

bo w ten magiczny czas,

wszystkie złości idą w las,

siadamy do świątecznego stołu

przy którym miejsce zajmuje

wszechogarniająca wszystkich

MIŁOŚĆ.

Jakub Słoma, kl. VC

Gdy nadchodzą Święta,

wtedy dziecka minka uśmiechnięta.

Chociaż śniegu nie ma,

wszyscy się cieszymy,

bo do szkoły nie chodzimy.

Antoni Tratwal, kl. IVA

 

Idą święta, idą święta,

Moc prezentów i radości,

Do wieczerzy zasiądziemy

przy stole pełnym pyszności.

I każdy każdemu składać będzie życzenia

Z okazji świąt Bożego Narodzenia.

Jakub Niklas, kl. VC

 

Słychać już z oddali głos małych dzwoneczków

– To Mikołaj, to Mikołaj – krzyczą dzieci

-Na swych saniach dziś przyleci,

by prezenty miały dzieci.

Ania Konarzewska, kl. IVA

 

Święta to wyjątkowy czas,

Coś, co na dobre zmienia nas.

Wszyscy są dobrzy i mili,

A każdy prezent nam chwile umili.

Dzielimy się białym jak śnieg opłatkiem.

Spędzamy z rodziną świąteczne dni z miłością,

choinkę pięknie ubieramy

i kolędy wspólnie śpiewamy.

Julia Szymankiewicz, kl. IVA

 

Choinka błyszczy jak tysiące gwiazd na niebie,

Ugina się pod ciężarem złotych bombek,

A na niej tyle zielenią pyszniących się igiełek.

Stoi dumnie na środku pokoju

w świetle migoczących lampek,

czeka cierpliwie na pierwszą gwiazdkę,

która rozświetla mrok wigilijnej nocy.

Małgorzata Pankowska, kl. IVA

Te życzenia są dla Babci

dla kochanej mojej Prabci,

dużo szczęścia, pomyślności

w Nowym Roku dużo radości.

 

Te życzenia są dla Dziadka,

Może kiedyś dam mu kwiatka,

prezent pod choinkę włożę

i życzenia pięknie złożę.

Jakub Niklas, kl.VC

 

Te życzenia są dla Tatka,

Z serca je Mateusz składa.

Zdrowia, szczęścia, ile trzeba

I radości wiele!

Niech przez cały rok się cieszy,

niech przez cały rok się śmieje!

Mateusz Dłużyński, kl. VC

 

Te życzenia są dla Dziadków!

W dzień Bożego Narodzenia

życzę Wam marzeń spełnienia.

Niech Was choroby omijają,

a anioły długie życie dają.

Jakub Słoma, kl. VC

 

Te życzenia składa Moniusia

dla rodzinki i kotusia,

samych dobrych rzeczy w sumie,

chyba wszystko już rozumiesz.

Monika Jułga, kl. VC

 

Te życzenia są dla Tatki,

który kocha kwiatki bratki.

Z serca życzy mu rodzinka

szczęścia, zdrowia, pomyślności

i w Święta wielu miłych gości.

Laura Sobiech, kl. VC

 

Te życzenia są dla Moni,

która jest aniołkiem jakby z nieba.

Ona zawsze ci pomoże i pocieszy,

kiedy trzeba.

Zuzanna Gogolik, kl. VC

 

Te życzenia są dla mojego rodzeństwa-

I tym małym i tym dużym

niech im w Nowym Roku

szczęście służy.

Maria Banasiak, kl.5C

JASEŁKA SZKOLNE

W tym roku Jasełka szkolne przygotowała klasa VC pod kierunkiem pani katechetki- Elżbiety Górskiej. Przedstawienie było bardzo ciekawe. Nie tylko nawiązywało do tradycji wystawiania Jasełek w okresie Świąt Bożego Narodzenia, ale też zawierało ważny przekaz, byśmy byli tolerancyjni, życzliwi, wspaniałomyślni, zauważali wokół siebie innych, z miłością i szacunkiem odnosili się do wszystkich żyjących istot, abyśmy zapomnieli o kłótniach i umieli przebaczać.

Występowi klasy Vc towarzyszył chórek szkolny, który przepięknie zaśpiewał kolędy pod dyrekcją pana Alana Kardyki. Na koniec wszyscy zebrani śpiewali wspólnie kolędy, panował uroczysty, świąteczny nastrój.

Po przedstawieniu przedstawiciele Samorządu Uczniowskiego złożyli życzenia świąteczne i moworoczne Pani Dyrektor- Ewie Baranowskiej, wszystkim nauczycielom oraz koleżankom i kolegom, a następnie uczniowie wraz ze swoimi wychowawcami udali się do sal lekcyjnych, gdzie uczestniczyli w klasowych Wigiliach.

ŁAZARSKI PRZEGLĄD JASEŁEK SZKOLNYCH

Uczniowie klasy VC i chórek szkolny wzięli udział w Łazarskim Przeglądzie Jasełek Szkolnych. Uczestniczyły w nim szkoły i przedszkola z Łazarza. My otrzymaliśmy wyróżnienie.

ZIMOWE POEZJOBRANIE

Dnia 10 grudnia 2013r. w Zespole Szkół z Oddziałami Integracyjnymi i Specjalnymi nr 2 w Poznaniu po raz piąty odbył się poznański międzyszkolny konkurs recytacji poezji współczesnej zorganizowany pod patronatem: Prezydenta Miasta Poznania, Kuratora Oświaty i Związku Literatów Polskich.

W tegorocznej edycji konkursu -„ZIMOWE POEZJOBRANIE”- adresowanej do uczniów starszych klas szkoły podstawowej, reprezentanci szkół przedstawiali utwory poetki -pani Urszuli Kozłowskiej, która przewodniczyła jury konkursu.

Celem konkursu była popularyzacja twórczości poetki, rozwijanie recytatorskich i aktorskich uzdolnień młodzieży, upowszechnianie kultury języka polskiego oraz inspirowanie młodego pokolenia do aktywnego uczestnictwa w kulturze.

Szkołę naszą reprezentowało troje uczniów wyłonionych podczas konkursu recytatorskiego na etapie

szkolnym. Byli nimi: Katarzyna Kleszcz z kl. IVB, Krzysztof Skrobała z kl. VC i Gerard Jałoszyński z kl. VIB.

Uczniowie wspaniale zaprezentowali wybrane przez siebie utwory pani Urszuli Kozłowskiej. Konkurencja była bardzo silna. Zgłosiło się bowiem do konkursu pond 90 uczniów ze szkół poznańskich.

Sukcesem zakończył się występ ucznia naszej szkoły Krzysztofa Skrobały z klasy VC, który otrzymał w konkursie wyróżnienie.

Serdecznie gratulujemy!

Joanna Szopka

ZAWODY MIKOŁAJKOWE

Zawody Mikołajkowe odbyły się 18.12.2013 r. Brali w nich udział uczniowie naszej szkoły. Oto zwycięzcy z kategorii:-DZIEWCZYNY- SKOKI NA TRAMPOLINIE: 1.Simona Hirsh, kl. 6A, 2.Natalia Oszmałek, kl. 4A, 3.Sandra Mielcarek, kl. 4a

CHŁOPCY- SKOKI NA TRAMPOLINIE: 1.Piotr Konarzewski, kl. 6A, 2.Aleksander Świetlikowski, kl. 6A, 3.Robert Trzaskowski, kl.5A, 4.Michał Kajdan, kl. 5B, 5.Filip Białek, kl. 5B

CHŁOPCY- SKOKI NA ŚCIEŻCE: 1.Jan Rejewski, kl. 6A, 2.Mikołaj Linkowski, kl. 5B, 3.Stanisław Popow, kl. 4A i Kacper Osses, kl. 5A

Wszyscy dobrze się bawili!

Zdjęcia -Mikołaj Linkowski, klasa 5B

Relacja- Mikołaj Linkowski i Michał Michalski, klasa 5B

Rodzina jest najważniejsza w życiu każdego z nas. Ludzie, którzy nie mają domu rodzinnego, pełnego ciepła i miłości różnią się od tych, którzy swój czas spędzają z ogromną rodzinką. I choć może czasami denerwują nas domownicy , to każdy w końcu zatęskni za beztroskim czasem spędzonym z najbliższymi.

KĄCIK MOLA KSIĄŻKOWEGO

O prawdziwej wielodzietnej rodzinie opowiada książka pt. „Dama Kier”. Kiedy zajrzymy do wnętrza domu, przywita nas szczekanie suczki Mniamni. Najważniejszą osobą jest babcia Pieczarkowska oraz jej mąż dziadek Pieczarkowski. Mieszkają oni wraz z córką i jej mężem – państwem Sowińkimi oraz ich dziećmi : Kasią, Marysią i Tomkiem. Atmosfera , która panuje w tym domu jest bardzo radosna. Wnuki często opowiadają babci swoje sny, a ona je im tłumaczy. Babcia jest w tym świetna. Ma również inne zdolności . Potrafi postawić kabałę, przepowiedzieć przyszłość i wróżyć z tarota. Ostatnio podczas rodzinnych wróżb, wszystkim członkom rodziny karty przepowiedziały , że zawita do ich domu tajemnicza, uboga kobieta- Dama Kier. Już wkrótce w drzwiach wejściowych pojawia się pani Krysia, osoba, której nikt z domowników nie zna. Jednak czy to jest postać z wróżb? I jak zmieni się życie rodziny po jej przybyciu? Na te pytanie odpowie Wam lektura książki .

Może się Wam wydawać , że książka ta nakłania do wiary w karty, sny. Nic bardziej mylnego. Autorka wyraźnie pokazuje , że nie zawsze warto wierzyć w to, co powie wróżka. Pokazuje, że najważniejsze jest to, kim jesteśmy i winniśmy nauczyć się cieszyć z każdego dnia, ponieważ każdy dzień jest wyjątkowy i jedyny.

Książka pełna jest humoru, wiele opisanych sytuacji jest zabawnych i śmiesznych. Jest w niej również dużo ciepła i miłości. A co najważniejsze niesie ze sobą bardzo mądrą i ważną myśl : Nie warto za bardzo przejmować się smutkami dnia codziennego, a bycie uczciwym, miłym i lojalnym w stosunku do innych ludzi bardzo się opłaca i procentuje miłością , która nas otacza.

Joanna Szopka

Maria Ewa Letki (ur. 1948) – polska pisarka, autorka opowiadań, bajek i powieści dla dzieci i młodzieży. Jej utwory tłumaczone są na języki: francuski, chiński i koreański. Zdobyły wiele nagród, w tym tytuł Książki Roku 2010 przyznawany przez Polską Sekcję IBBY (za Zaczarowane historie), Pióro Fredry 2010 (Zaczarowane historie), wyróżnienie Jury Profesjonalnego w konkursie Nagroda Donga 2010 i nominację do Małego Donga Jury Dziecięcego oraz nominację do Nagrody Literackiej m.st. Warszawy 2011 (Diabełek), Diabełek i Czarusia zostały wpisane na Listę Skarbów Muzeum Książki Dziecięcej. W 2009 pisarka otrzymała nagrodę Polskiej Sekcji IBBY za całokształt twórczości.

WYWIAD Z REŻYSEREM

W Szkole Podstawowej nr 69 im. Jarogniewa Drwęskiego w Poznaniu odbyło się spotkanie z reżyserem filmu pt: „Twardziele”, który obejrzeliśmy na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Młodego Widza w Poznaniu, Christianem Lo. Mieliśmy zamiar dowiedzieć się, na czym polega tworzenie filmów i chcieliśmy zgłębić tajniki tej sztuki. Dzięki reżyserowi udało się nam to osiągnąć. Zadawaliśmy pytania na różne tematy począwszy od sztuki filmowej, kończąc na sporcie:

 

Czy w dzieciństwie marzył pan o tym, aby zostać reżyserem?

Reżyser: Tak, interesowały mnie wtedy filmy animowane, ale przeistoczyło się to w reżyserię.

Jakie wykształcenie musi mieć reżyser w Norwegii? Czy zobowiązany jest ukończyć studia wyższe?

Reżyser: Żeby zostać reżyserem trzeba ukończyć filmologię i znać się na wszystkim po trochu, np. znać się trochę na tajnikach scenerii, operatorstwa i kostiumów.

Jak wygląda dzień pana pracy nad filmem?

Reżyser: 90% mojej pracy to niestety praca w biurze, a pozostałe 10% to kręcenie na planie i zabawa z aktorami.

Czy bohaterami pana filmów są tylko dzieci i młodzież?

Reżyser: W moich filmach grają głównie dzieci, ponieważ rozumieją scenariusz inaczej niż dorośli i przedstawiają go w inny sposób. Niekiedy nawet lepiej niż dorośli.

Gdyby wybierał pan jeszcze raz zawód reżysera, czy wybrałby pan go ponownie?

Reżyser: Tak, wybrałbym go ponownie.

Jak długo trwały prace nad realizacją filmu „Twardziele”?

Reżyser: Praca nad tym filmem trwała trzy lata, około roku trwała praca na planie i kręcenie scen. Następne dwa lata zajął montaż i obróbka.

Czy aktorzy musieli zdawać jakieś testy sprawnościowe lub musieli znać sztuki walki by wziąć udział w filmie?

Reżyser: Nie musieli zdawać testów sprawnościowych. Lisa grała w piłkę nożną, a Modulf był bardzo sprawny. Była osoba, która pomagała im w niektórych scenach.

Jakie są pana ulubione dyscypliny sportu?

Reżyser: Moje ulubione sporty to narciarstwo i snowboard.

Potrafi pan grać na jakimś instrumencie?

Reżyser: Tak , gram na gitarze.

A jakiej muzyki pan słucha?

Reżyser: Lubię słuchać rocku i utworów klasycznych.

Czy lubi pan podróżować?

Reżyser: Tak, bardzo lubię podróże. Dzięki nim poznaję wiele krajów.

Jakie były pana ulubione przedmioty szkolne?

Reżyser: Moimi ulubionymi przedmiotami szkolnymi była matematyka i geografia i języki.

Jak wyglądały castingi do filmu „Twardziele”?

Reżyser: Jeździłem do różnych szkół i „wybierałem” dzieci, które moim zdaniem najlepiej potrafiły odegrać daną im rolę. Wybrane dzieci przechodziły do drugiego etapu castingu. Otrzymywały różne role teatralne, by ocenić ich wyobraźnię a na zakończenie wykonywały „zadania specjalne”. Wybór aktorów zajął mi dużo czasu.

Czy w pana filmie występowali kaskaderzy?

Reżyser: Kaskaderzy występowali, np.: jak Modulf spadał z klifu.

Co było inspiracją do nakręcenia filmu o przemocy w szkole?

Reżyser: Chciałem pokazać, że znęcanie się nad kimś nie jest miłe dla tej osoby. Nie należy nikogo bić i upokarzać.

Co dla pana jest najciekawsze w pańskiej pracy, a co najtrudniejsze?

Reżyser: Najciekawsze w mojej pracy jest opowiedzenie historii bohaterów widzowi w ten sposób, aby zaciekawić ich tymi przeżyciami. Najtrudniejsze jest tworzenie scen na podstawie obrazów.

Ilu filmów jest pan reżyserem?

Reżyser: Nakręciłem dziesięć filmów.

A kiedy pan nakręcił pierwszy film?

Reżyser: Kiedy miałem 14 lat, nakręciłem pierwszy film pt.: „Złodziej roweru”. W tym okresie zagrałem również w filmie. Jednak nie widzę siebie w roli aktora.

Jest pan gościem na XXXI Międzynarodowym Festiwalu Filmów Młodego Widza organizowanym w Poznaniu. Co podoba się panu w naszym mieście?

Reżyser: W Poznaniu byłem trzy lata temu, również na festiwalu „Ale Kino!”. Lubię mieszkańców waszego miasta i poznańską kuchnię.

Dziękujemy za rozmowę-

LISTA PRZEBOJÓW

1. Igor Herbut- Wkręceni

2. Eminem & Rihanna- The Monster

3. Miley Cyrus- Wrecking Ball

4. Donatan & Cleo- My Słowianie

5. Dj Antoine- House Party

6. Jamal- Peron

7. DVBBS- Tsunami

8. Mesajah- Szukając szczęścia

9. Inna- In your eses

10. Sylwia Grzeszczak- Księżniczka

 

„Boże Narodzenie”

Pierwsza gwiazdka na niebie świeci,

cieszą się z tego wszystkie dzieci.

Boże Narodzenie nastało,

więc prezentów nie może być mało.

Jemy pierogi, kapustę i ryby,

niestety, na dworze deszcz pada złośliwy. Chcemy mrozu, śniegu i bałwana,czekamy na to wszystko od samego rana.

Ale nawet, jak deszcz na dworze pada,

to płakać nam nie wypada.

Cieszymy się z tego, co mamy,

choinkę i stół świąteczny tak pięknie ubrany.

Mateusz Trocha, kl. IVA

 

Wigilia to mój ulubiony dzień w roku. Cała rodzina stroi wtedy dom i szykuje świąteczne potrawy.

Z wujkiem ubieram choinkę, której gałęzie uginają się pod ciężarem bombek, a kolorowe łańcuchy wiją się jak węże. Całe drzewko wkrótce błyszczy lampkami jak gwiazdy na niebie. Mama przykrywa stół obrusem białym jak śnieg, a babcia piecze słodkie pierniczki, które rozpływają się w ustach. Cały dom pachnie świętami.

Z dziadkiem wyglądamy przez okno pierwszej gwiazdki. Na dworze puszysty śnieg otula drzewa i mieni się w świetle księżyca.

Gdy wszyscy razem siadamy do pięknie nakrytego stołu. Choinka stoi dumnie na środku pokoju, a pod nią czekają na mnie prezenty.

Aleksander Kruczek, kl. IVA

Ten wpis został opublikowany w kategorii Aktualności. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.